The Road Train

Twee volle dagen heb ik me in Alice Springs nog bezig gehouden met het typen van de blog en het posten van de foto’s. Ik heb nog wa slangen in mijn nek laten leggen, heb nog wa foto’s getrokken van het stadje, en uitgezocht hoe ik me het beste naar het zuiden kon bewegen.

Hier het verhaal.

Twee Duitsers van in de Hostel te Alice Springs bieden me aan om mee in de auto te stappen richting Adelaide.

Ik weiger.

Mijn doel is om nu eindelijk eens te liften.

Afgeraden door familieleden, andere backpackers, en de lonely planet, begin ik mijn zoektocht naar een liftplek.

Ik neem een halve dag de tijd om alles uit te dokteren.

Elke duim die ik in mijn leven al heb genomen was uniek, een avontuur, en voor 99,99% veilig; maar deze hitchhike moet over de rest heen walsen, bijna letterlijk.

Ik zoek namelijk mee te rijden met een road train.

De road trains zijn al evenzeer ingebakken in de Aussie cultuur als de kangoeroes en de boemerangs. Het zijn massieve blokken van trucks, met solide bullbars vooraan, 3 a 4 opleggers achteraan, en een lawijt van menkanimeer bovenaan.

Na meerdere tankstation-bedienden, en locals te hebben aangesproken, ben ik te weten gekomen dat de meeste road trains stoppen in een Shell tankstation, ten noorden van Alice.

Daar ga ik mijn kans wagen, maar das voor morgen. Eerst nog eens goed slapen.

De dag erna, 8u in de morgen, laat ik een taxi me naar het tankstation brengen. De rit is kort, en dus goedkoop.

Er staan slechts 2 trucks, met nog slapende chauffeurs, op de parking.

“Kak ja, tis zondag.” Besef ik net.

Oh well, we zien wel.

Het heeft me welgeteld 2u, en 3 chauffeurs gekost, voor ik met iemand meekon.

Jake, een 21 jarig bazeke, wrijft zijn ogen proper terwijl hij naar zichzelf staart in het chroom van zijn truck.

“g’morning” zeg ik

“g’morning” antwoorde hij met een brede glimlach.

Ik vraag hem of hij toevallig zuidwaarts rijdt, waarop hij bevestigend antwoordt.

“Would you mind if I tag along?”

“Yeah sure, why not.”

:-)

Zalig! And ladies, he's single!

Een paar uur later bestijg ik de zeswieler en neem plaats naast de jonge chauffeur die het gevaarte met drie opleggers, samen goed voor 60 ton, naar Adelaide gaat brengen.

Ik ben verstomt hoe makkelijk het allemaal is gegaan. De dame achter de kassa in het tankstation gaf me niet veel hoop wegens de dag des heren, maar hier zit ik dan toch maar. 

De truck kan eigenlijk niet meer worden vergeleken met wegtransport. Dit is echt een trein in alle mogelijke opzichten.

Een industriële machine.

De motor heeft 6 cilinders, in lijn, samen goed voor 15000cc, 550pk, en een koppel da de stenen uit de grond trekt.

Door de 18 versnellingen heen bereikt het ding een topsnelheid die beperkt is tot 100 km/h.

Samen met de drie opleggers telt de hele trein 32 wielen, en hebben we meer dan 1200 liter diesel aan boord om deze in beweging te houden.

Het trekpaard is wit van kleur met blauw opschrift, heeft aan weerszijden voor het raam grote rechtopstaande luchthappers, en naast de cabine achter de deuren nog grotere schouwen van uitlaatpijpen.

Uit de chromen afscherming van deze uitlaatpijpen is “Western Star” uitgesneden; het merk van de truck.

Wanneer Jake blootsvoets de pedaal indrukt, en de 6 cilinders hogere toeren injaagt, komt er een lawaai uit de mufflers dat ik het best kan vergelijken met een diesellocomotief of een pittige boot. Het is alvast één manier om de kangoeroes van de bullbar weg te houden.

Het wordt pas echt luid wanneer er op de uitlaten wordt geremd. Ik had geen idee dat dit kon, maar het is net of we op de staart van “the beast within” trappen. Grollen, grommen, en brullen om vervolgens met tegenzin te vertragen, zo lijkt het.

Die paar mensen die nog trager reden dan de Western Star moeten in hun broek hebben gescheten!

Imagine:

Je bent helemaal alleen op een rustige baan ergens in de outback aan het genieten van de open weg en uw Holden (opel) corsa.

Jantje Smit behaagt zijn oma door de luidsprekers, de airco maakt de temperatuur in de wagen aangenaam, en in plaats van de 130km/h die je hier mag rijden, doe je er maar 90.

Niemand is gehaast.

Je neuriet mee met je selectie muziek, kijkt wat rond, en voelt je totaal ontspannen.

Totdat je een monster van tientallen tonnen, 3 opleggers, en met een 21 jarige achter het stuur, ziet naderen in je achteruitkijkspiegel.

Al snel wordt het gedender luider, totdat op den duur zelfs Jantje Smit de handdoek in de ring moet gooien.

De achteruitkijkspiegel, die ondertussen is beginnen trillen, wordt nu gevuld door een massieve, door insecten bedekte, aluminium stormram, die nog net niet zijn kaken open spreidt om je corsa op te slokken.

Neen, geen weide kaken, dat geluk heb je, maar wanneer de neus van het beest je angstige adem al kan ruiken, flikkert de jonge Jake met volledig relaxte gelaatsuitdrukking even de uitlaatrem aan waardoor het zeswielig beest, met tonnen gevolg, brullend zijn ongenoegen laat blijken over je slakkengang op deze eenzame baan.

Die paar bestuurders gingen vrij snel aan de kant om ons door te laten.

Jake en ik kletsen verder.

Door de VHF two way radio kraken de stemmen van andere truckers heen en weer. Hun Aussie accent wordt gemixt met een dosis losse redneck-taal, wat de hele sfeer in de truck enkel maar ten goede komt. Ik leun voorover en zie de gigantische bonnet met daarvoor een dansende bullbar tegen 100 per uur vooruit stormen.

Heerlijk.

Wanneer ik zie dat Jake druk in de weer is met iphone, of weet-ik-veel-wat, haal ik met een grijns op mijn gezicht, één van mijn standaard zinnen boven: “Hey man, if you want me to drive, just say so.”

Ik heb deze zin al talloze malen uitgesproken in mijn leven. Het is dit soort vragen waarop je het antwoord al weet, maar stiekem toch ergens hoopt op een groen licht.

Ook tijdens de 4x4 ritten met Paul in de outback heb ik deze vraag afgevuurd. Helaas moest ik in de passagiersstoel blijven zitten.

Jake zijn antwoord echter: “yeah, if you want to.”

Ik:

Jake: “yeah I’m serious.”

Ik: “Well fuck yeah!!”

Een paar korte instructies en wat gemanoeuvreer later zat ik in Jake zijn bureaustoel, de road-train te besturen.

Ik verzeker u, nu was ik het die bijna in mijn broek scheet.

Die 550 paarden die ter mijn beschikking waren, de +60 ton die ik moest richten, het linkse baanvak da ik ni kende, dat beest dat ik aan de lijn had hangen, en tis godverdomme den eerste keer da ik ooit met een echte truck heb meegereden… EN NU BEN IK DIE AANT BESTUREN!!!

Aaaaaaaaaaaaahhhhh!!!!!

Geconcentreerde blik:

Ik pas niet achter het stuur van zo'n ding. :)

Elk stukje transport gaat vanaf nu af aan enkel nog belachelijk saai zijn (buiten den duc). Dit was zonder twijfel één van de beste ervaringen die ik ooit op een rijbaan heb gehad.

Wat als ik naar die lonely planet had geluisterd en braaf 180 dollar aan de greyhound bus had gespendeerd?

Phew.. ik voel de adrenaline al terug beginnen vloeien wanneer ik dit typ. :-)

We stomen verder naar Coober Pedy, een mijners dorpje tussen Alice Springs en Adelaide in. Hier moeten we een watertank opladen op één van de trailers, en een hapje eten. Daarna gaan we verder.

Coober Pedy komt zo uit Hollywood.

Enorm veel autowrakken, roestige hangars, oude benzinepompen, afvallige industriële mijn-machines, en de woestijn; geven het een verlaten, bijna post-apocalyptische sfeer.

De avond valt wanneer Jake alles klaarmaakt voor het laden van de tank. Ik help waar ik kan.

 

Ik ben onder de indruk.

Niet enkel door heel de ervaring, maar ook door Jake zijn rijkunst. Hij kent elke millimeter van zijn vrachtwagen van buiten, hij rijdt met vorkheftrucks alsof het hem met de paplepel is ingegeven, en hij blijft over alles waanzinnig optimistisch.

Ik heb hem toeren zien uithalen met de opleggers, en de vorklift, die ik voor onmogelijk achtte. Hij manoeuvreert het gevaarte met een paar centimeters speling naast de cilinder, en gebruikt de minuscule vorklift om effe heel da spel de oplegger op te zwieren. Oh jah, het was toen al donker.

Vol bewondering voor deze goedlachse kerel gaan we pizza uithalen, om deze onderweg op te eten.

Hup terug de Stuart Highway op.

Jake ontsteekt zijn floodlights, zodat we andere corsa’s kunnen zien naderen, en stuurt al knikkebollend verder.

Ik vraag hem of alles ok is.

“Geen probleem!”

Ik laat de dingen die ze zijn, vertrouw hem, en sluit zelf even mijn ogen.

Om half 2 snachts schiet ik wakker.

We zijn op onze slaapbestemming aangekomen.

We zien het beiden niet zitten om het knusse bed van de Western Star te delen, dus zet ik mijn tent maar op in de schaduw van onze vertrouwde road train.

Ik slaap lang en vast.

De dag erna leveren we de watertank bij de nieuwe eigenaar. Het is (voor mij) een anonieme man die duidelijk een boon heeft voor oldtimers.

Hij woont in een uit dikke stenen muren bestaand huis ergens, ver weg van de den bakker en den beenhouwer.

Dit zijn nu eens de plekken waar geen enkele toerist ooit zal komen sé.

Net zoals in Coober Pedy zou ik hier dagen kunnen rondlopen om enkel maar foto’s te trekken. Wat een prachtige dingen!

Watertank weg, wij weg.

Het zijn mijn laatste kilometers met Jake en de Western Star. Ik heb er ongetwijfeld weer ne maat bij. Even bevestigen op facebook, en we kunnen met een gerust hart afscheid nemen.

Jake zet me zelfs af aan het station! Nog tien minuutjes trein en ik ben in Adelaide.

Ideaal.

Jake,

If you are reading this, thanks a lot man! You have no idea how much better you’ve made my trip!

It was an experience that not a lot of people will have in their lifetime.

I owe you a lot!

Thanks again dude.

Cheers

Wouter